Όχι. Δεν είναι η επάνοδος της δεξιάς το μεγαλύτερο πρόβλημα στις μέρες μας. Ούτε οι πόλεμοι, οι Αμερικάνοι και η ανεπίσημη δικτατορία. Και μην πάει ο νους σας σε μακροχρόνιες καταστροφές, φαινόμενα θερμοκηπίου ,ενεργειακές κρίσεις,τις πυρκαγιές και λοιπές ελλείψεις υγρών, ποσίμων και μη. Το true πρόβλημα είναι ένα, το ξέρουμε όλοι και κανένας δεν έχει τα κότσια να το παραδεχτεί. Ανθρώπινες σχέσεις. Άντρας-γυναίκα. Αγόρι-κορίτσι. Η πιο απλά πόρνη-γουρούνι.
Εντάξει θα μου πείτε, τα παραλέω. Έλα όμως που για να λέμε την αλήθεια, δεν τα παραλέω καθόλου. Η πραγματικότητα είναι σκληρή, και όσους δεν τους έχει χτυπήσει ακόμα, τότε δώστε λίγο χρόνο στον εαυτό σας. Δεν μιλάω για έλλειψη σεξ, για έλλειψη γνωριμιών και τα λοιπά. Μιλάω για πραγματικό πρόβλημα. Οκ, κόσμο ξέρεις. Και σίγουρα ξέρεις αρκετές κοπέλες. Και προφανώς δεν κάθεσαι με σταυρωμένα χέρια, και επειδή δεν παίζουν και πολλές γυναίκες που να κάθονται με σταυρωμένα ποδιά, κάπως την βγάζεις και εσύ. Πλέον επιτέλους καταλάβαμε, αν και καθυστερημένα, ότι το σεξ το γουστάρουν οι γυναίκες, και αυτό υπάρχει εκεί έξω. Σε μεγάλο βαθμό. Τεράστιο. Άπειρο θα έλεγα. Τι γίνεται όμως μετά; Δεν θυμάμαι ποιος γνωστός το είπε, μπορεί ο Μπουκόφσκυ, αλλά είναι αλήθεια: οι περισσότερες σχέσεις ξεκινάνε από ένα one night stand. Γεγονός. Πλέον ο όρος one night stand είναι καθημερινός, είναι η πραγματικότητα. Εύκολα θα βγεις, εύκολα θα μεθύσεις και ακόμα πιο εύκολα θα ξυπνήσεις την άλλη μέρα γεμάτος αμηχανία διπλά από κάποια κοπέλα που σου έδωσε την ευκαιρία να περάσεις καλά. Οκ. Ντυνόμαστε, πλενόμαστε, τα λέγαμε. Το παίζεις κούλ. Απελευθερωμένος, ελεύθερος, αλάνι, εγώ είμαι μόνο για την πάρτη μου και για κανέναν άλλο. Σαν ηλίθια φιγούρα από κάποια γουστόζικη και in νεανική σειρά της τηλεόρασης. Αλλά παραδέξου το. Αν δεν το παίξεις έτσι, θα έχεις μεγάλο πρόβλημα. Γιατί αν πας για κάτι παραπάνω, πόσο μάλλον για σχέση, τότε μεγάλε, την πάτησες. Γιατί αν δεν το μάθατε, πλέον στα μαγαζιά και τις καφετέριες εκτός από το ειδικό section για καπνιστές, θα υπάρχει και ένα ακόμα πιο απομονωμένο, καλυμμένο από σίδερα, μέρος για τους ανθρώπους που ακόμα θέλουν σχέση. Και ενώ θα τους πετάνε ηλιόσπορους ανάμεσα από τα κάγκελα, αυτοί θα προσπαθούν να πείσουνε τον εαυτό τους ότι “όχι ρε γαμώτο, δεν μπορεί, θα υπάρχει και κάποια εκεί έξω που θα θέλει να σταματήσει για λίγο από την *απελευθερωμένη* ζωή της…”. Μαλακίες.
Κάτι απλό. Είναι Σάββατο βράδυ. Έχεις βάλει στο μάτι μια γκόμενα. Και αυτή εσένα. Απλή η συνέχεια. Πίνετε λίγο παραπάνω, λέτε πέντε μαλακίες και η επόμενη κουβέντα θα είναι ακατάλληλη. Οκ. Κάποτε το ποσοστό αυτών των σχέσεων ήταν μικρότερο. Κάποτε, το να θέλει κάποια κάτι τέτοιο ήταν αρκετά πιο ταμπού και πιο σπάνιο. Τι γίνεται όταν πλέον οι περισσότεροι σκέφτονται έτσι; Τι θα γίνει λοιπόν όταν ΟΛΟΙ θα σκέφτονται έτσι; Τέλεια θα πουν πολλοί. Και πολλές. Μάλλον δεν το έχουν καλοσκεφτεί. Ελεύθερη κοινωνία, τέρμα οι φραγμοί και οι περιορισμοί. Μαλακίες. Ελευθερία, δικαιοσύνη και αγάπη. Όχι καλοπέραση. ΑΓΑΠΗ. Σήμερα την κηδεύουμε. Σε 40 μέρες το μνημόσυνο. Δεν λέω ότι εγώ δεν έχω φερθεί σκάρτος, μαλάκας και κωλόπαιδο σε γυναίκες. Απλά, προφανώς δεν ήμουν πάντα έτσι. Ας είμαστε ειλικρινείς, κανένας δεν ήταν ΠΑΝΤΑ έτσι. Όλοι κάπως ξεκινάμε. Και όσο πιο σύντομα γίνεις κωλόπαιδο, τόσο καλύτερο για σένα. Τόσο πιο δύσκολα πληγώνεσαι. Χωρίς να σημαίνει ότι είσαι και αλεξίσφαιρος. Και μην τολμήσεις να το παίξεις καλός, να της ανοίξεις την πόρτα και να της δώσεις το παλτό σου αν κρυώνει. Δεν θα είσαι ρομαντικός. Θα είσαι απλά κοροΐδο. Μαλάκας. Και για να βάλουμε ένα ζενίθ στην μαλακία, θα σας πω μόνο αυτό. Έχουμε φτάσει στο σημείο που λαμβάνεις μήνυμα από κοπέλα ότι απογοητεύτηκε μαζί σου, επειδή πήγες να το δεις σαν κάτι παραπάνω από ένα γαμήσι. Απογοήτευση. Δεν ντρέπεσαι που θες κάτι παραπάνω από σεξ; Τι θες, σχέσεις, να δούμε μαζί ταινίες και τέτοια; Έχω τους φίλους μου για αυτό. Χωρίς να σημαίνει αυτό ότι δεν θέλει συνέχεια στο σεξ. Βέβαια. Δεν είναι πλέον θέμα αν ήσουν καλός η όχι. Καλός ήσουν. Και περνάει καλά μαζί σου, την κάνεις να γελά και τα συναφή. Απλά δεν θέλει δεσμεύσεις. Κανένας εκεί έξω πλέον ΔΕΝ θέλει δεσμεύσεις.
Δεν ξερώ πως σκέφτονται οι 30αρηδες, οι 40αρηδες και βάλε. Δεν είμαι σε αυτό το γκρουπ. Όμως ανήκω στους 20αρηδες. Και εδώ τα πράγματα είναι fucked up. Γιατί πλέον ο αριθμός δεν μετράει. Δεν λέει τίποτα. Μπορεί να έχει πάει με 10, μπορεί από πίσω να κρύβει άλλους 20. Αηδία; Καλά κάνει; Δεν με νοιάζει. Καθόλου. Αυτό που με νοιάζει είναι ότι μου το παρουσιάζουν απλό και φυσιολογικότατο. Δηλαδή τι σκατά, στα 30 τους θα έχουν πάει με 100; Αυτό είναι φυσιολογικό; Μια κοπέλα κάποτε μου είπε ότι ο αριθμός δεν έχει σημασία, γιατί είναι απλά ένας αριθμός. Σωστά. Έχουν σημασία οι αριθμοί; Ο αριθμός των ανθρώπων που πεθαίνουν καθημερινά; Ο αριθμός των ανθρώπων που δημιουργούν; Ο αριθμός των ανθρώπων που πάνε μπροστά αυτό τον γαμημένο κόσμο; Ακριβώς. Οι αριθμοί έχουν σημασία, και μάλιστα τεράστια. Αν δεν είχαν, δεν θα υπήρχαν. Όπως και οι σχέσεις.
Το να περνάς καλά είναι σίγουρα κάτι πολύ σημαντικό. Και μετράει, είτε είσαι πιτσιρίκι, είτε “μεγάλος”. Αλλά μετράει και για μια φορά να μην θες να βγεις έξω εις αναζήτηση θηράματος. Να μην σε νοιάζει αν θα δοκιμάσεις μια νέα γεύση σήμερα το βραδύ. Να πεις ότι σήμερα θα βγω να τα σπάσω με την παρέα μου, και αύριο θα πάω να δω την κοπέλα μου να μου πει πως σκατά πέρασε εκείνη χτες το βραδύ. Η προχτές, η πριν ένα μήνα. Δεν με νοιάζει πότε. Απλά να νιώσεις για μια φορά ότι δεν είσαι μονός σου, για ένα χρονικό διάστημα μεγαλύτερο από τις λίγες ώρες που θα κρατούσε ένα απλό (και καλό) πήδημα. Για μια φορά να μην υπάρχει κανένας ενδοιασμός, κανένα κόλλημα και καμιά μεγάλη κουβέντα στην αρχή κάθε γνωριμίας. Απλά να βγει κάποιος με κάποια, και να δουν που θα τους βγάλει. Χαλαρά. Φυσιολογικά. Χωρίς κολλήματα, αναφορές στο παρελθόν, στο μέλλον. Ξεχάστε τα αυτά. Μην κολλάτε στο αν περνάτε καλά, μην ανησυχήσετε ότι θα δεθείτε και μετά θα πληγωθείτε. Απλά ζήστε γαμώτο, γιατί κανένας δεν το κάνει πλέον, και αυτό είναι το χειρότερο. Δώστε μια ευκαιρία. Ειλικρινά, δεν είναι αγώνας δρόμου οι σχέσεις, ούτε θα δώσουν μετάλλιο σε αυτούς και εκείνες που πήγαν με τους περισσότερους/ες. Θα ακουστώ απίστευτα γραφικός, οπισθοδρομικός και ηλίθιος, αλλά μάλλον το σημαντικότερο είναι να αγαπήσεις και να αγαπηθείς. Σοβαρά. Αν δεν ήταν, τότε ο Σαίξπηρ θα είχε γράψει για ένα απλό γαμήσι, ο Αντονιόνι θα είχε σκηνοθετήσει κωμωδίες και τα μισά -τουλάχιστον- συγκροτήματα μουσικής ολόκληρου του κόσμου δεν θα είχαν λόγο να υπάρχουν.
Και αν κάποιος τολμήσει να μου πει ότι γενικεύω και ότι είμαι κολλημένος και απόλυτος, τότε πολύ απλά δεν έχει κάνει τον κόπο να ανοίξει καθόλου την πόρτα του σπιτιού του να βγει λίγο έξω να τα δει από κοντά…
